Rust toestaan
Deze dagen zijn de kinderen logeren en zorg ik alleen voor mezelf. Zojuist zat ik in de tuin, in het late septemberzonnetje. Na een tijdje voelde ik onrust. Want ik heb taken. Altijd maar weer. Het ene takenbriefje is nog niet verfrommeld of het volgende is al ontstaan. Maar de kinderen zijn logeren en ik-mag-rust. Ik wil mezelf dat bewust toestaan. Mogen schuifelen door de dag.
Bij het begrip ‘rust’ denken we vaak aan even niets doen of kalmte ervaren. Ondertussen hebben we te maken met een lange stoet van taken en gedachten. Ik zie dit voor me als een lange rij dansende clowntjes met uitbundige muziek. De ene taak lijkt nog belangrijker dan de ander en ze vragen allemaal ruimte.
Eerste tip – uitzoomen
Als ik doorheb dat (in mijn beleving) alle taken weer vreselijk belangrijk lijken, dan zet ik een stap naar achter en zoom uit. Wat doet er nog echt toe over vijf jaar? Dat je tafel vandaag leeg en schoon is, of dat je je studietaak afmaakt? Door mezelf zulke vragen te stellen, leer ik meer vrede hebben met wat vandaag niet lukt. Ook zijn er dagen dat bijna niks lukt. In het grotere geheel maakt dat weinig uit; het zou jammer zijn als je daar wakker van ligt.
Tweede tip – een simpele taak erbij
Er zijn activiteiten waarvan je weet dat ze jou standaard wat onrust geven. Het kan helpen om er dan een simpele taak bij te pakken of omheen te plannen. Bijvoorbeeld: ik merk dat ik na een tijdje onrustig word als ik telefoneer. Een extra activiteit helpt me, ook om mijn aandacht beter bij het gesprek te houden. Voor mij werkt het goed om mijn was te vouwen. Ik zet de manden er zelfs speciaal voor klaar. Zodra er gebeld wordt, wordt er gevouwen.
Derde tip – uitjes en spelen
We hebben allemaal wel iets waar we kalmer van worden. Voor mij is dat onder andere naar de kringloop gaan. Net sprak ik een vriendin die ontspannen wordt van meespelen met haar kinderen. Ze gaat op de springtrampoline, klimt, rent of zit met een ijsje op de grond. Wat ontspant jouw zenuwstelsel? Kun je daar een lijstje van maken?
Vierde tip – onbelangrijkheid
Ik denk dat een van de geheimen van ontspannen is, dat je even stopt met groot denken. Dat het gewoon even klein mag zijn. Je gras maaien, dammen, fotograferen of wat dan ook. Het hoeft niet belangrijk te zijn. Niet per se de hele tijd wat toe te voegen. Het mag gewoon kneuterig zijn.
Als rust niet vanzelf komt
Wat maakt dat velen die rust in zichzelf lastig te bereiken vinden? Er is veel te vinden op dit gebied qua ondersteuning; de behoefte is groot. Ik wil aanstippen dat het neurologisch voor iedereen anders kan werken. Als je prikkelgevoelig bent bijvoorbeeld, kan rust ervaren een grotere uitdaging zijn. Ik zou daar een hele blog over kunnen schrijven. Neurodiversiteit maakt dat mensen hele eigen methoden ontwikkelen om hun rust te vergroten.
Ook ik ben prikkelgevoelig en als er in de speeltuin vlakbij mijn huis kinderen spelen, zet ik geregeld gehoorkappen op. Een tijd hikte ik tegen de aanschaf aan. Ik bedoel: flatterend is het niet. De twijfel hing ook samen met zelfzorg en accepteren dat ik onvoldoende bestand ben tegen harde, onverwachte geluiden. Maar het feit dat ik het in huis heb, geeft al meer rust. Dat het een optie is dat ik met mijn grote bouwkoptelefoon, bij mijn grote wasmolen, met een idem zonnebril, in ieder geval niet gestrest raak van de zoveelste schreeuw.